Ci, co pokładają ufność w Bogu, nie mogą doznać wstydu

Król Nabuchodonozor powiedział: Czy jest prawdą, Szadraku, Meszaku i Abed-Nego, że nie czcicie mojego boga ani nie oddajecie pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłem? Czy teraz jesteście gotowi – w chwili gdy usłyszycie dźwięk rogu, fletu, lutni, harfy, psalterium, dud i wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych – upaść na twarz i oddać pokłon posągowi, który uczyniłem? Jeżeli zaś nie oddacie pokłonu, zostaniecie natychmiast wrzuceni do rozpalonego pieca. Który zaś bóg mógłby was wyrwać z moich rąk? Szadrak, Meszak i Abed-Nego odpowiedzieli, zwracając się do króla Nabuchodonozora: Nie musimy tobie, królu, odpowiadać w tej sprawie. Jeżeli nasz Bóg, któremu służymy, zechce nas wybawić z rozpalonego pieca, może nas wyratować z twej ręki, królu! Jeśli zaś nie, wiedz, królu, że nie będziemy czcić twego boga, ani oddawać pokłonu złotemu posągowi, który wzniosłeś. Na to wpadł Nabuchodonozor w gniew, a wyraz jego twarzy zmienił się w stosunku do Szadraka, Meszaka i Abed-Nega. Wydał rozkaz, by rozpalono piec siedem razy bardziej, niż było trzeba. Mężom zaś najsilniejszym spośród swego wojska polecił związać Szadraka, Meszaka i Abed-Nega i wrzucić ich do rozpalonego pieca. Król Nabuchodonozor popadł w zdumienie i powstał spiesznie. Zwrócił się do swych doradców, mówiąc: Czy nie wrzuciliśmy trzech związanych mężów do ognia? Oni zaś odpowiedzieli królowi: Rzeczywiście, królu. On zaś w odpowiedzi rzekł: lecz widzę czterech mężów rozwiązanych, przechadzających się pośród ognia i nie dzieje się im nic złego; wygląd czwartego przypomina anioła. Nabuchodonozor powiedział na to: Niech będzie błogosławiony Bóg Szadraka, Meszaka i Abed-Nega, który posłał swego anioła, by uratował swoje sługi. W Nim pokładali swą ufność i przekroczyli nakaz królewski, oddając swe ciała, aby nie oddawać czci ani pokłonu innemu bogu poza Nim.

 

Dn 3,14-20.91-92.95

Jak piękny jest śpiew trzech młodzieńców, których miał strawić i spopielić ogień…Ilu takich Bożych szaleńców zna historia Kościoła? Dotknięci miłością Boga, całkowicie Bogu ufają. Obdarowani wiarą, która pokonuje paraliżujący strach przed światem…

Ten przypominający anioła… to mój Zbawiciel, zawsze przy mnie, kiedy nie mam siły, ochoty, kiedy brakuje miłości, kiedy myślę z przerażeniem o samotności na dnie rozpaczy…Jezus jest ze mną i powtarza kojące słowa : Nie bój się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą.

 

Perły Słowa

 

Odpowiedź do artykułu “Ci, co pokładają ufność w Bogu, nie mogą doznać wstydu

  1. Puella Clara

    „Kantyk trzech młodzieńców w piecu ognistym” to dla mnie jadna z najpiękniejszych pieśni Starego Testamentu. Lubię ją śpiewać. Bóg ich uratował, bo Mu zawierzyli i błogosławili 🙂
    To malowidło, które przedstawiłaś, Mirello, pochodzi z pierwszych wieków. Zarówno wtedy, jak i teraz, prawdziwi chrześcijanie są jak ci młodzieńcy. Otacza nas zewsząd zło, chcą nas wyplenić, ale chodzimy w takiej „banieczce” chroniącej przed ogniem, utworzonej przez Zbawiciela. Pan naszą nadzieją i mocą!
    Oczywiście wielu poświęca ziemskie życie w obronie wiary, niech więc krew męczenników będzie posiewem dla nowych chrześcijan (Tertulian).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

rfwbs-slide
Przejdź do paska narzędzi