FARA POZNAŃSKA

FARA POZNAŃSKA – Bazylika kolegiacka Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny w Poznaniu (w 2010 roku przez papieża Benedykta XVI  kościół podniesiony do tytułu i godności bazyliki mniejszej).

Pojezuicki kościół farny w Poznaniu, to jeden z największych i okazałych kościołów barokowych w Polsce,  zbudowany w l. 1651-1701 (ostateczny kształt z ok. 1750 r.). Przy jego budowie pracowali  sławni architekci: Tomasz Poncino, Jan Catenazzi oraz ojciec Bartłomiej Nataniel Wąsowski oraz malarze i sztukatorzy: Karol Dankwart, Szymon Czechowicz, Alberto Bianco, Jan Weydlich, Stanisław Wróblewski.

Fasada kościoła zdobiona z dwiema wieżami, zwieńczonymi miedzianymi hełmami. Nad bogatym barokowym portalem znajduje się główna wnęka z figurą św. Ignacego Loyoli, trzymającego w ręce gorejące serce, u jego stóp figura orła – symbol Chrystusa  walczącego z wężem – symbolem szatana. Pod nim medalion z łacińską inskrypcją: Domus Domini porta coeli (dom Boga i brama do nieba). Po jej obu bokach znajdują się mniejsze wnęki z figurami innych świętych.

Kościół jest świątynią trójnawową, zbudowaną w stylu późnobarokowym; nawa główna otwarta jest do naw bocznych półkolistymi arkadami, pomiędzy którymi ustawiono potężne kolumny.

Ołtarz główny wykonany według projektu Pompeo Ferrari z lat 1727-32, z obrazem Wskrzeszenie Piotrowina przez św Stanisława, dzieło Szymona Czechowicza z 1756 r. i rzeźbami św. Stanisława bpa i św. Stanisława Kostki po bokach.

Po bokach prezbiterium dwie kaplice z 1743 r.; z lewej św. Krzyża z późnogotyckim krucyfiksem z 1. poł. XVI w. i obrazem Chrystusa Boleściwego z pocz. XVII w., a z prawej kaplica Matki Boskiej Nieustającej Pomocy z łaskami słynącym obrazem patronki kaplicy (z 1952 r.), koronowanym w 1961 r. koronami papieskimi. Tuż obok kaplica Wieczystej Adoracji utworzona w 1937 r.

W bocznych nawach łącznie znajduje się 11 kaplic.

Sklepienie kościoła pokryte bogatymi malowidłami, przedstawiającymi sceny z życia św. Stanisława, Ignacego Loyoli i Stanisława Kostki.

Jednym z najcenniejszych elementów wyposażenia wnętrza są bogato zdobione organy, wykonane w latach 1872 – 1876 przez jednego z najsłynniejszych organmistrzów, Friedricha Ladegasta z Weissnfels w Saksonii. Instrument ma 7 metrów wysokości i 8,5 metrów szerokości, 43 rejestry, trzy manuały (klawiatury ręczne), pedał (klawiaturę nożną), 2579 piszczałek.

Pod kościołem rozległe podziemia – krypty sklepione kolebkowo. W trakcie prac badawczych w latach dziewięćdziesiątych XX w. odkryto w nich m.in. fragment muru wewnętrznego średniowiecznych fortyfikacji miejskich.

 

Można by wiele napisać o tym przepięknym kościele (wiele szczegółowych informacji można znaleźć w Internecie), który dla mnie jest szczególnie ważny i jako miejsce modlitwy w najtrudniejszych momentach życia ale również i ze względów rodzinnych.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

rfwbs-slide

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookies. więcej informacji

Aby zapewnić Tobie najwyższy poziom realizacji usługi, opcje ciasteczek na tej stronie są ustawione na "zezwalaj na pliki cookies". Kontynuując przeglądanie strony bez zmiany ustawień lub klikając przycisk "Akceptuję" zgadzasz się na ich wykorzystanie.

Zamknij